Cavia’s komen oorspronkelijk uit Zuid-Amerika.

Daar dienen ze als voedsel en ook als offerdieren. In Zuid-Amerika leven nu nog de wilde cavia’s; ze leven hoofdzakelijk in het Andesgebergte en zijn onopvallend van kleur (bruin-grijs).

Huisvestiging

Cavia`s zijn hele leuke makkelijke diertjes die je zonder problemen in groepen kan houden. Het beste is om een groep samen te stellen van hetzelfde geslacht . Dus ook een groepje beren kan prima samen gehouden worden mits geen vrouwelijk schoon in de beurt is omdat de mannen dan gaan vechten. Goed caviavoer met vitamine C en veel verse groente is belangrijk voor de gezondheid. Voor twee cavia's bieden de meter kooien die in veel dierenwinkels te koop zijn voldoende ruimte. Cavia`s moeten veel beweging krijgen anders  kunnen ze te dik te worden. Vette cavia’s worden sloom,kunnen sneller ziek worden en gaan eerder dood. Het is dus belangrijk om je cavia in goede conditie te houden. Geef je cavia daarom voldoende lichaamsbeweging. Waarom deze diertjes dan ook zo vaak gedumpt worden is mij een raadsel. Ik denk omdat men gewoon geen zin meer heeft om voor deze dieren te zorgen en dat is natuurlijk een hele kwalijke zaak !!!

Hier wonen ca. 20 cavia`s. Niet alle dieren zijn gedumpt sommige zijn hier ook gefokt en deze zijn met papieren en van showkwaliteit. Maar ook de anderen hebben een goed thuis verdiend. Dus zoek je cavia`s en weet je het zeker dat je er misschien wel 10 jaar voor moet kunnen zorgen. Dan kan je hier voor een klein bedrag een cavia ophalen. Beertjes dat zijn de mannetjes zijn vaker te koop!!!

Levensverwachting: 5 - 8 jaar
Lichaamstemperatuur: 38.3 - 40 graden Celsius
Hartslag: 230 - 320 slagen per minuut
Ademhaling: 90 - 150 keer per minuut
Omgevingstemperatuur: 15 graden minimaal
Geslachtsrijp: zeugje 4 - 7 weken
Geslachtsrijp: beertje: 4 weken
Ideale fokleeftijd zeug: 4 - 5 maanden
Ideale fokleeftijd beer: 3 - 5 maanden

Geslachtsbepaling

Voedingsbehoefte per cavia Voer 6 g per 100 g lichaams- gewicht, waarvan 2-4 g droog voer is Water 85 ml/dag (8 ml per 100 g lichaamsgewicht) Vitamine C

Leeftijd:

Zeugjes kunnen het beste vanaf een leeftijd van ongeveer vijf maanden bij de beer worden gezet. Ze moet in ieder geval meer dan 600 gram wegen. Belangrijk is dat het zeugje haar eerste nestje krijgt voordat ze 9 maanden is.

Als je langer zou wachten worden ze vaak minder makkelijk zwanger.

Bovendien is de kans op complicaties dan groter.

De bekkenbeenderen van de zeug worden namelijk steeds minder soepel naarmate de zeug ouder wordt.

Worden ze zwanger na een jaar dan worden de  bekkenbeenderen zelfs met elkaar vergroeien.

Als de zeug dan zwanger zou worden dan zou ze haar jongen niet ter wereld kunnen brengen omdat het verkleeft is en de jongen er niet meer door kunnen.

Grote kans dat zowel de jongen als de moeder sterven.

Als een zeugje eenmaal een nestje heeft gehad dan blijven de bekkenbeenderen soepel en kan ze tot ze ongeveer drie jaar oud is jongen krijgen.

Een oude zeug krijgt meestal minder jongen per worp dan een jonge zeug.

Met beertjes kan vanaf een leeftijd van vier maanden worden gefokt. Het is beter als ze iets ouder zijn (zes à zeven maanden) want dan staan ze beter 'hun mannetje' tegenover dominante zeugen. Zet nooit meerdere geslachtsrijpe beren bij een of meerdere zeugen want dat wordt echt vechten tot de dood daarop volgt.

Drachtig of niet :

Soms kan je een dekking waarnemen maar in de meeste gevallen gebeurt dit als je er niet bij bent.

Als het zeugje bronstig wordt kan je wel merken doordat de beer dan  meer opgewonden is als anders.

Hij loopt door het hok te brommen en jaagt de zeugjes op.

Wanneer er een 'dekpropje' in het hok wordt gevonden, betekend het dat er een paring heeft plaats gevonden .

Wanneer je een dekking ziet of als je merkt dat er opwinding in het hok is dan kan je de datum van die dag opschrijven. Reken dan tien weken min twee dagen voor de geboortedatum.

In de meeste gevallen klopt dit aardig, maar soms kan het ook langer of korter duren. 

Wanneer je geen dekking hebt waargenomen dan kan je vanaf een week of vier zien dat de zeug zwanger is. Ze wordt dan namelijk zichtbaar dikker.

Ook voel je bij het oppakken dat haar buikje veel harder is dan anders.

Wanneer de zeug echt duidelijk dik wordt, kan je iedere week je hand onder haar buikje leggen en voelen of de jongen bewegen.

Voel je ze duidelijk bewegen dan is de zeug circa zeven weken zwanger. Het duurt dan dus nog drie weken. 

Pak een hoogzwangere zeug zo min mogelijk op en als je haar oppakt ondersteun haar achterhand dan goed (haar kontje en eventueel haar voetjes in de palm van je hand).

Een zeugje dat zwanger is heeft veel voeding nodig.

Geef veel groenvoer en hooi.

Krachtvoer moet ook voldoende aanwezig zijn.

Geef echter niet te eiwitrijk voer zoals geplette haver of maïs.

Er is dan kans dat de jongen te groot worden waardoor er complicaties op kunnen treden bij de geboorte.

Zwangere zeugen hebben twee keer zo veel vitamine C nodig als anders (20 mg per dag). 

Zet de zeug ongeveer 2 weken voordat je haar hebt uitgerekend apart (of haal de beer weg).

Als ze zou bevallen dan dekt de beer haar namelijk weer meteen.

Heeft ze een groot nest dan is het te zwaar om zowel zwanger te zijn als haar jongen op te voeden.

Voor een zeug die slechts 1 à 2 jongen heeft kan het geen kwaad.

Soms is het zelfs beter anders is er een kans dat ze te vet wordt en later weer moeilijk zwanger wordt.

Nog een reden voor het apart zetten van de beer is de kans dat de beer zijn dochters dekt.

Zeugjes kunnen namelijk al met vier weken geslachtsrijp zijn. 

Ongeveer een week voor de geboorte krijgt de zeug ontsluiting.

De bekkenbeenderen wijken dan uit elkaar.

Je kunt dit voorzichtig voelen met je vinger onder aan de buik, vlak boven de vagina.

Je voelt duidelijk of de bekkenbeenderen strak gesloten zijn of dat er ontsluiting is (enige ervaring moet je opbouwen).

Wanneer er een ruime ontsluiting is (ongeveer breedte topje van je vinger (ca 1,5 - 2 cm)) zal de geboorte binnen enkele uren tot 2 dagen plaatsvinden. 

Ook een duidelijk zitkuiltje in het strooisel van het hok duidt erop dat de geboorte binnen een paar dagen zal plaats vinden.

Doordat de hoogzwangere zeug steeds op één plek ligt en vlak voor de bevalling iets onrustig wordt draait ze regelmatig rondjes. Hierdoor ontstaan het kuiltje.

 De geboorte:

Soms heb je het geluk dat je bij de geboorte bent.

Het gaat heelsnel, voor dat je het weet zijn ze allemaal geboren.

In de meeste gevallen gaat het goed maar soms zijn er complicaties.

De jongen worden meestal tussen de voorpoten door geboren.

Het vlies wordt meteen doorgebeten en door de moeder opgegeten.

Soms blijft juist een stukje vlies op het kopje zitten.

Als je dit ziet verwijder het dan anders kan het jong stikken.

Nadat alle jongen geboren zijn komen de placenta's.

De zeug eet deze op, er zitten waardevolle voedingsstoffen in en het stimuleert de melkproductie. 

Een paar uur na de geboorte kunnen de jongen al opgepakt worden om ze te controleren of om te kijken welk geslacht het is.

Het hok kan 1 of 2 dagen later verschoont worden, als het meteen gedaan wordt, kan de relatie tussen moeder een kinderen verstoord worden.

Soms komt het voor dat er een dood jong wordt geboren. De moeder kan dit gaan aanvreten omdat het geen reactie geeft. Haal de dode jongen na de bevalling weg.

Soms kan je helpen om een 'dood' jong weer levend te krijgen.

Als een jong wordt geboren en het beweegt niet, haal het dan uit het hok, wrijf het op met een zachte handdoek en/of leg het in de handdoek en slinger deze rond. Leg het jong op een warme kruik en beweeg de achterbeentjes heen en weer.

Hierdoor komt de ademhaling op gang.

Op deze manier kan soms een jong nog gered worden. 

Ook kan het gebeuren dat alle jongen dood worden geboren.

Dit is meestal een gevolg van een moeilijke bevalling.

Vaak was dan eerste jong erg groot en dat heeft de bevalling opgehouden.

Meestal is de zeug nog in goede conditie. In dit geval is ze een ideale pleegmoeder.

Zet twee jongen uit een ander nest bij haar. Ze zal ze waarschijnlijk meteen accepteren.

Zijn er geen jongen voor handen dan kan je haar als ze in goede gezondheid is het beste terugzetten in het fokhok.

Dit voorkomt dat ze onrustig wordt en opzoek gaat naar haar jongen.

Soms kunnen zeugjes die hun jongen hebben verloren en alleen zitten, gaan zitten kniezen.

Als het zeugje echter in matige conditie is, dan kan je haar het beste rust geven (eventueel met een ander zeugje erbij). 

Het opgroeien van de jongen:

Meestal worden nesten geboren met vier jongen. Dit is een prettig aantal. Gezonde zeugjes kunnen dit aantal makkelijk grootbrengen. Nesten van vijf of zes kunnen door zeugen die al eerder jongen hebben gehad ook succesvol worden opgevoed als de zeugen in goede conditie zijn. Als het echter het eerste nest is van het zeugje, of als het zeugje een erge zware dracht heeft gehad (veel geïnvesteerd in haar jongen) dan kan een groot nest te zwaar worden voor de zeug. 

Jongen overleggen bij een pleegmoeder:

In zo'n geval kan het nodig zijn een aantal jongen over te leggen bij een andere zeug met één à twee jongen. Zeugen met dit aantal jongen zijn perfecte pleegmoeders. 

Houdt dan maximaal 4 jongen bij de zeug met het te grote nest en leg de rest over. Het leeftijdsverschil tussen de jongen van de pleegmoeder en de pleegjongen moet zo klein mogelijk zijn. Het beste is als de jongen van de pleegmoeder jonger zijn dan de pleegkinderen. De pleegmoeder zal de jongen dan eerder accepteren. De meest ideale situatie als de pleegmoeder net haar jongen heeft gekregen en ze zijn nog nat, ze accepteert ze dan meestal zonder problemen. Haal haar eigen jongen even weg. Wrijf de jongen van de pleegmoeder of wat strooisel uit het hok van de pleegmoeder over de pleegjongen. Ze nemen dan de geur van de pleegmoeder aan. Zet dan de pleegjongen bij de nieuwe moeder. Vaak gaat het goed, sommige zeugjes nemen graag jongen van anderen over. Soms kan het niet goed gaan en jaagt de moeder de pleegjongen weg. Haal ze in dat geval meteen weg. De zeug zou de jongen pijn kunnen doen. Als de pleegmoeder de nieuwe jongen gaat likken en ze laat drinken dan is het meestal goed. Zet de eigen jongen er dan ook weer bij. Houdt het toch nog even in de gaten. 

Bijvoeren van (wees)jongen:

Is er geen pleegmoeder voor handen dan kunnen de jongen, als je merkt dat ze te weinig voeding krijgen, bijgevoerd worden. Als ze klein blijven krijgen ze onvoldoende voeding binnen. Zodra je merkt dat hun heupjes beginnen in te vallen en plooien gaan vertonen dan moet direct (melk/Brinta) bijgevoerd worden. Laat de jongen gewoon bij de moeder. Als de moeder gewoon genoeg melk heeft en de jongen groeien goed, dan mag niet bijgevoerd worden! Eigen melk is veel beter dan bijvoeding.

De jongen kunnen met volle melk of oplosmelk (niet koud)) uit een pipet worden gevoerd (ca.10-20 ml melk per dag per jong).  Meestal hebben de jongen het snel in de gaten en komen al naar voren als je het hok open doet. Jongen tot 5 dagen oud om de twee - drie uur voeren ('s nachts hoeft niet). Daarna tot 1,5 week oud om de 4 uur. De jongen krijgen dan 1 -2ml (tot 5 dagen) en ca.3 ml (na 5 dagen) per voederbeurt. Geef de jongen niet meer (of vaker) dan deze hoeveelheden melk want ze moeten ook zelf krachtvoer en hooi gaan (leren) eten. Bovendien kan te veel koemelk schadelijk zijn. 

Als ze ongeveer 5 dagen tot 1 week oud zijn kan overgeschakeld worden op Brinta. In begin slappe Brinta die met het spuitje of pipetje kan worden gevoerd. Als ze dat net zo gretig eten als de melk dan kan de Brinta in een bakje worden gezet en kunnen ze leren uit het bakje te eten door ze eerst met een lepeltje te voeren. Je kan 2 - 3 keer per dag brinta in het hok zetten, ze zullen zelf naar behoefte eten. De jongen hebben ook vitamine C nodig (3 mg vit C per jong per dag). Dit kan de eerste week in de Brinta worden opgelost. Zorg bovendien dat er altijd krachtvoer aanwezig is, ze moeten met 2 weken naast de Brinta ook krachtvoer eten. Als blijkt dat ze nauwelijks krachtvoer eten dan moet de Brinta gematigd worden. De voedingsstoffen die niet in de Brinta voorkomen moeten ze namelijk binnen krijgen via het krachtvoer. Geef daarom compleet voer voor cavia's. De Brinta hoeft niet langer worden gevoerd dan tot 3-4 weken oud, afhankelijk van de grootte van de jongen. Hele kleine jongen kunnen wat langer bijgevoerd worden maar echt niet langer dan 4-5 weken omdat ze moeten leren om het gewone voer te eten. 

Wanneer de moeder is overleden en er is geen pleegmoeder voorhanden dan kunnen de jongen de eerste dagen in een apart hokje met een kruik worden gehouden. Als ze ongeveer een week oud zijn kunnen ze bij een volwassen cavia gezet worden. Ze nemen dan de gewoonten van de oudere cavia over. 

Houdt de jongen goed in de gaten. 

Houdt dit in het algemeen goed in de gaten. Als jongen niet goed groeien en ze krijgen  ingevallen heupjes (en bolle ruggetjes) dan moet meteen ingegrepen worden. Controleer de tepels van de zeug. Geeft ze wel melk? Zijn de tepels ontstoken (opgezwollen en rood)? Als de zeug geen melk geeft kan er weinig aan worden gedaan. Geef de zeug veel rust en wellicht komt de melkproductie weer op gang. 

Kappot gezogen tepels van de zeug:

Kappot gezogen tepels ontstaan doordat de jongen te weinig voeding binnen krijgen en daardoor harder gaan zuigen of verkeerd aan de tepels zuigen. Bij grote nesten komt dit regelmatig voor. Je kan het opmerken doordat het zeugje piept tijdens het voeden. Deze kwaal is zeer goed te behandelen met Kamillosan (homeopathische zalf). Een à twee keer per dag de tepels insmeren met deze zalf. Het kan geen kwaad voor de jongen. Na enkele dagen is het meestal over. 

Geef zeugen met grote nesten extra krachtvoer in de vorm van geplette haver. Een handje per 2 dagen moet voldoende zijn. Teveel is namelijk ook niet goed (zie voeding). In de zomer kan veel gras gevoerd worden.

Het spenen:

Met vijf weken moeten de beertjes uit het nest gehaald worden. De zeugjes kunnen ook met deze leeftijd weg bij de moeder. Meestal heeft de moeder na vijf weken genoeg van de jongen en kan ze hardhandig wegjagen. Soms is het nodig de beren al met vier weken weg te halen. Ze kunnen erg veel onrust veroorzaken: hun zusjes opjagen en met hun broertjes vechten. Sommige beertjes zijn erg vroeg geslachtsrijp en zouden hun zusjes kunnen dekken.

De beertjes kunnen samen met andere beertjes in een hok worden gezet. In het begin is er vaak veel opwinding maar meestal is dit onschuldig en is het na een paar uur rustig. Zeugjes kunnen ook samen in een hok gezet worden en als ze elkaar kennen dan gaat dit gewoon goed. Als je zeugjes bij elkaar zet die elkaar niet kennen dan moet de rangorde worden bepaald en kunnen ze fel gaan vechten. Hierbij is de kans dat ze elkaar oren beschadigen groot. Als de rangorde is bepaald, dan is het daarna meestal rustig. Soms duurt het echter lang en blijft er één voortdurend onrust stoken. Het kan dan nodig zijn deze uit de groep te halen.

Rustpauze zeug:

Is de zeug, nadat haar jongen bij haar vandaan zijn (dus 5 weken na de bevalling) in goede conditie dan is een weekje rust voordat ze weer bij de beer mag meestal voldoende. Heeft de zeug een groot nest opgevoed en heeft ze het vrij zwaar gehad dan heeft ze langer rust nodig. Je kan dit zien aan haar conditie. Sommige zeugen hebben erg veel geïnvesteerd in hun jongen. Ze zijn dan erg mager en kunnen zelfs iets ingevallen heupjes hebben. Als je ziet dat de zeug het moeilijk heeft gedurende de zoogtijd van de jongen voer haar dan extra bij met geplette haver (zie voeding). Een zeug die het zwaar heeft gehad heeft zolang rust nodig totdat ze weer in goede conditie is (let op, laat haar niet vervetten). 

Laat een zeugje niet meer dan drie keer per jaar een nestje krijgen. Wanneer je een zeugje één week rust geeft nadat ze een nest heeft grootgebracht dan heeft ze dus ongeveer eens per 4 maanden een nest (1 à 2 weken voor zeugje zwanger is + 10 weken draagtijd + 5 weken jongen opvoeden + 1 week rust = 18 weken = 4 maanden = 3 keer per jaar).